Onze dochter ligt in het ziekenhuis. Bijna een week nu.
Een zogezegde griep bleek na 5 dagen hoge koorts helemaal geen griep, maar een pyelonefritis en sepsis te zijn.
Het waren even bange tijden, maar nu is alles weer dik oké.
Maandag mogen we naar huis, ook zeker dankzij de goede zorgen van het verplegend personeel in het ziekenhuis. Zij zorgen niet alleen prima voor de kindjes, maar vergeten ook de verwarde en panikerende ouders niet.

En zeggen dat mensen met zo een nuttige job bijna onderaan staan in het salariskompas.
Schandalig.

Hij Is Klaar!
Mijn eerste projectje van de naailes.

Ik heb een nieuw thema gekozen.
Wel tof, niet?

Mijn linklijstje (rechts) was al een hele tijd niet meer up-to-date met mijn Google Reader.

Daar heb ik snel een mouw aangepast.
Dus: als u hier ook leest en u staat er niet tussen, vertel me dan maar in de comments wat ik allemaal mis.
En ik kom zeker eens bij u kijken, beloofd.
Want een beetje inspiratie voor het leven kan iedereen gebruiken, toch?

Ik ben vanochtend speciaal Humo gaan kopen, voor het Vrouwenrapport 2009 (gebaseerd op onderzoek van Fé, trouwens).

Er staan niet echt resultaten in waar ik van mijn stoel ben van gevallen. Behalve misschien dat je pas vanaf 1976 als vrouw zelf (dus: zonder toestemming van je echtgenoot) een bankrekening mag openen. Ongelooflijk maar waar.

Het stuk dat me het meest interesseerde (uiteraard), was Vrouwen en Kinderen.
Over hoevaak nog vrouwen deeltijds gaan werken als er eenmaal kinderen komen. En hoe gevaarlijk dat wel niet is voor hun eigen financiële onafhankelijkheid. Want als je dan ooit je wederhelft wil verlaten, dan kan je niet meer op je eigen financiële benen staan.

En vrouwen in de bedrijfswereld/politiek/wetenschap/kunst, dat ze zo hard nodig zijn.
Maar nog altijd te weinig aanwezig wegens opnieuw, the darn children.

Dan zeg ik tegen de onderzoekers: klopt niet. Of toch niet helemaal.

Zou het niet kunnen dat vrouwen gewoon minder WILLEN werken? Omdat je wereld helemaal op zijn kop gaat staan als je moeder wordt?
Bazen die zagen, deadlines die gehaald moeten worden, vervelende klanten: het verschuift allemaal naar het achterplan eenmaal je niet meer alleen verantwoordelijk bent voor jezelf, maar ook voor een Klein Hulpeloos Wezentje.

Want je baby een mooi leven bezorgen, dat is vanaf dan toch het enige wat nog écht telt?
Niet dat al het andere ineens niet meer belangrijk is. Er is gewoon een graad van belangrijkheid bijgekomen, eentje waarvan je niet wist dat hij bestond.

Ik heb net een heel interessant opiniestuk gelezen van de hand van Luckas Vander Taelen in De Standaard.
Ik stel voor dat u het zelf even leest. En dan terugkomen hé.

Klaar?

Ik kan me erg vinden in de mening van Luckas: hij kaart het probleem aan van de normen en waarden van jonge allochtonen, iets waar veel politici hun handen vanaf houden wegens “te controversieel”, “te gevaarlijk om stemmen te verliezen” etc. Luckas doet het wél, en daarom alleen al verdient hij mijn respect.

“Dus vooral: zwijgen. Want als je probeert duidelijk te maken dat 70 km per uur veel te snel is in een zone 30, dan heb je meteen recht op een confrontatie met het eergevoel van een jonge nieuwe Belg die het niet kan hebben dat iemand hem ook maar iets verbiedt en die bereid is je daarom in elkaar te rammen.“
Dit stukje vind ik zelf heel herkenbaar: het is niet alleen een probleem in grote steden, maar ook in kleine provinciestadjes zoals M. En dat vind ik erg. Want in die zone 30, daar gaan kinderen naar school. Binnenkort de mijne, maar maar de broertjes en zusjes van de jonge nieuwe Belg.

Dus, jonge nieuwe Belg: uw eergevoel kan mij geen f*ck schelen. En als u dan toch een eergevoel ten toon wil spreiden, maak er dan een erezaak van om uw broertjes en zusjes respect voor anderen aan te leren.

En uiteraard: we mogen niet iedereen over dezelfde kam scheren en blablabla. Want uiteraard zijn ook niet alle Antwerpenaren dikke nekken en niet alle Walen dom.

Je zal maar een jonge nieuwe Belg zijn die niet aan het profiel beantwoordt dat Luckas beschrijft.
Niet simpel, me dunkt…

Een echte oplossing vind ik niet terug in het stuk. Natuurlijk is een complex probleem dat zich uitspreidt over meerdere generaties, niet op te lossen op een kantje in de krant. Maar hopelijk is het wel genoeg om een aantal mensen wakker te schudden.

Ik heb net een ideaal beroep voor mezelf uitgevonden:

tester van patronen voor dummies.

Wie-o-wie wil mij in dienst nemen?

Volgens Evy was is er nog niet helemaal klaar voor.
Maar ik wou (vooral mezelf) graag bewijzen dat ik wat meer ben dan een mama alleen.

En het is gelukt.
29:44 is geen toptijd, maar ik ben heel blij dat ik heelhuids over de finish kwam.

En nu? Verder met les 8, zeker?

Kijk!
Een Girl Geek die een boek schrijft! Over bloggen. En wijvenklap!
Zijn er zo nog ladybloggers met ambities, vraag ik mij af?

Clijsters bekroont comeback met US Open-zege.

Dus moeders-aller-lande: het is niet omdat je mama geworden bent, dat je afgeschreven bent.

*doet kleine wave voor Kim, en voor alle working mums*