Schatjes van patatjes

Mijn Lief en ik, wij hadden iets te vieren gisteren.
Eigenlijk waren we allebei vergeten dat we iets te vieren hadden.
Ik dwaal af.

Tijd voor een nieuwe restaurantje uit te proberen in onze geliefde stad M.
Vlak op de Grote Markt, in de laatste avondzonnetje ligt Stuffed.
Specialiteit: gevulde aardappels.

Mijn Lief ging voor een Classic (emmental, spek en groentenmix), ik voor de Italian (scampi, pikante tomatensaus en groentenmix). En het was echt lekker. Ook de witte wijn en het hapje vooraf waren met zorg uitgekozen. De twee mansmensen die de bediening op zich namen, waren gezegend met een vriendelijkheid die je in de horeca vandaag nog weinig tegenkomt.
Een minpuntje: we hebben een uurtje moeten wachten op onze patat, misschien net iets te lang.
Maar zo vindt een mens altijd iets om over te memmen, nietwaar.

Stuffed, een aanrader.

Oesterput

Als Mister P. en ik naar zee gaan, proberen we altijd langs te gaan in Den Oesterput.

Specialiteit van het huis: oesters en kreeft. Nu, dat klinkt geweldig chique en al.  En neen tekstkakkerij en beeldenmanipulatie verdient niet zo geweldig goed dat wij ons dat elke week kunnen permiteren, maar af en toe mag een mens zichzelf eens verwennen, nietwaar?

Dus togen wij met veel plezier naar dit als scoutslokaal ingericht etablissement. U komt hier niet, ik herhaal: niet, voor de gezelligheid en de warmte (neem een extra trui mee!). U komt hier omdat de oesters champagne (gegratineerd) en de gegrilde kreeft met lookboter u een culinair orgasme gaan bezorgen waar u dagen niet goed van zal zijn.

Ga ende geniet!

Intermezzo

Een van mijn zeer fijne ex-collega’s van bij de ex-werkgever-die-ons-vroeger-dichterbij-bracht had vanmiddag een leuk weerzien georganiseerd.
Ik was al eens vaker bij Intermezzo, aan de Munt in hartje Brussel.

Je eet er eerlijke Italiaanse pasta’s in een druk en luidruchtig lokaaltje.
Het moet gezegd, het is er heerlijk! Ik genoot met volle teugen van de Spaghetti (precies al dente) Frutti di Mare.
Er zijn een tiental pastagerechten waaruit je kan kiezen.
En kaas erbij, die krijg je niet.
Want als de Chef vindt dat er kaas op moet, dan doet hij dat in de keuken, volgens de ober.

Lekker, snel en vandaag in heel fijn gezelschap.
We kunnen er weer tegen, deze namiddag.

Ze zijn er!

En ik heb ze gisteren al geproefd, het Zeeuwse Goud! Lekker dat ze waren, echt een aanrader. Niet te groot, niet te klein en met een volle smaak.

Het was hier te doen gisteravond. Een van mijn  geheime adresjes waar je nog lekker en vooral eerlijk kan eten voor een goeie prijs.
Niet verder vertellen, beloofd?

Die avond, bij de Chinees

‘Hey, we moeten nog eens samen eten hé?’

‘Welja, ander bij ons thuis BBQ’ke doen?’

‘Twee juli?’

‘Ja, dan zal het al wel warm genoeg zijn hé!’

Niet dus…

Plan B: Chinees afhalen, bij Dynasty Garden, want De Vriendinnen van Miss Puntkomma zijn nogal kieskeurige eters. Bij Chinees kiest iedereen zelf wat hij of zij wil eten, geen stress, geen afwas *veegt het zweet van het voorhoofd*.

Zo gezegd, zo gedaan: Mister P. was zelfs zo vriendelijk om onze bestelling te gaan afhalen, waarvoor een welgemeende dank u. En wat kreeg hij als extraatje bij de Chinees?

Een fles lycheewijn. De zovéélste fles lycheewijn.

Wat doet een mens in godsnaam met zoiets als lycheewijn?!

Wok van Mechelen

Zoals hier.

Maar dan beter. Lekkerdere (?) ingrediënten, minder volk, beter bediening. Maar minder mooi vanbinnen.

Wat primeert: de sfeer of de kwaliteit? In de Wok van Mechelen gaan ze voor het laatste, en daar was ik gisteravond blij om.

Frutjes

Gisteren had ik een onweerstaanbare drang naar frietjes van de frituur. Door de schuld van twee van mijn collega’s die uitgebreid aan het watertanden waren over hun frietkotfantasieën.

Voor mij een klein pakje mét zout, een curryworst, een vleeskroket en een potje mammoetsaus apart.

En wat mag het voor jullie zijn?

Ps/ In M. kan ik frituur Stefan en An op de Battelsesteenweg aanbevelen. Of Frituur Korenmarkt bij de Guy: de allerbeste, maar uw geduld wordt er wél duchtig op de proef gesteld…

Bunny’s martino

Het wordt tijd dat het hier nog eens over eten gaat, nietwaar.

Binnen 5 weken zal ik waarschijnlijk met melancholie terugkijken naar de tijd dat ik tijdens de middagpauze kon gaan slenteren in de City2 in Brussel. Miss PuntKomma kuist namelijk haar schup af bij de huidige werkgever. Naast de beste collega’s van de hele wereld die ik ongelooflijk ga missen (ze lezen mee), is er nog iets waarvan ik zal moeten afkicken: de martino’s van bij Bunny’s, de beste sandwichbar van Brussel.

Tussen deze martino geen azijnuitjes of het-zuur-opwekkend augurken, no baby. Hier spreken we van een krokant broodje (niet van die voorgebakken sponzen bucht) , met smakelijke americain, verse komkommer, sla en tomaten, ansjovis, paprika’s en de speciale magentakleurige martinosaus. Als je in de buurt bent, stop er eens. Er staat altijd een lange rij, maar zoals die beren smeren kunnen!

Wokken in Chess Cafe

Een hele tijd geleden mijn Mister PiliPili en ik - toen we nog allebei in ‘t Stad werkten - onze smaakpapillen gaan laten verwennen wij Wok en Tafeldier. Helaas is dit showcookingrestaurant ter ziele gegaan (heel erg jammer voor de fans van de Arnold Special Sauce) en vervangen door iets Indisch. Maar dat is niet hetzelfde.

Dus wij op zoek naar een waardige vervanger. Gevonden, dachten we, in Chess Cafe in Leuven.
Reservatie gemaakt en hop, in de pretmobiel er naartoe.

Het principe bij Chess Cafe is dat je zelf een aantal ingrediënten uitkiest uit een hele bar. Dan schuif je aan bij de wokkoks (?) en zij maken er met de juiste saus en kruiden een lekker wokgerecht van.

En dat was nu net het probleem: het aanschuiven. Kijk: ik ben van het principe dat men voor eten niet hoeft aan te schuiven. Wij hebben het geluk om in een West-Europees land te leven. En in West-Europese landen, daar schuif je niet aan voor eten. Want er ligt meer dan genoeg eten in de winkels. Dus daar stonden we dan, 20 minuten aan te schuiven voor een kommetje wok. Net niet van mijn selder vallend van de grote honger (en de caipirinha).

Wat we dan uiteindelijk aten, was lekker, zonder meer. Maar het wachten tussen de bussen vrijgezelligen die Chess Cafe hadden uitgekozen om hun laatste vrije avond te spenderen, was nét iets minder.

Kortom, lekker, maar ga er niet naartoe als je heel grote honger hebt of op zoek bent naar een gezellig en romantisch plekje.

Surpraais!

Ik ben dol op verrassingen, vooral als ze met twee r’en geschreven worden…

Today was my lucky day. Mister PiliPili en ik hadden iets te vieren vandaag. En de Mister heeft de Miss verrast met een brunch op het dak van het Muziekinstrumentenmuseum in Brussel, jochei!

Het MIM is op zich vast en zeker ook wel eens een bezoekje waard als je into Art Nouveau bent, maar omdat wij vanochtend nog niks achter de kiezen hadden, zijn we toch maar meteen naar de zesde verdieping gegaan (met zo’n antieke lift met smeedwerk, een feest!).

Daar wachtte een zeer volledig brunchbuffet op ons: versgebakken eitjes, pannekoeken, broodjes, salades, dure bubbels…you name it. Je betaalt € 20 per persoon, all-in, en het fantastische uitzicht over Brussel krijg je er gratis bij.

Tip: reserveer en kom vroeg genoeg (open om 10.00 uur), want je bent niet de enige die deze geheime plaats kent.
En zeg eens goeiedag als wij daar dan toevallig ook zitten *knipoog*.