![[wijvenweek] Kinderen](http://bitsenbytes.files.wordpress.com/2008/03/kinderen.jpg)
Ik zou hier het verhaal kunnen doen over dat ik altijd verkondigd heb dat ik nooitoftenooit kinderen wilde.
En hoe dat komt, en al.
Maar dat zijn zowat iets te privédinges om hier aan uw neus te hangen.
Dus vertel ik u graag over de babyboom (Eng.) die momenteel gaande is in mijn vrienden- en kennissenkring.
Want ahja: wij zijn allemaal op de vruchtbare leeftijd gekomen, nietwaar?
En over hoe benieuwd ik ben of / hoe het de relatie die ik nu met die mensen heb, zal beïnvloeden.
Zullen we ooit nog gesprekken kunnen doen à la Sex in the City, of zal het vooral gaan over borstvoeding, crèches en kleuterscholen? En zal ik me daar dan in kunnen inleven?
Ik vraag het mij af.
Wanneer je je volgende nieuwjaar doorbrengt met mama’s die enkel over hun uks kunnen babbelen en niet meer over SATC-toestanden, besef je dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. Oei, klinkt bitterder dan bedoeld
Het hangt er een beetje van af, sommige vriendinnen lukt het perfect om van onderwerp te veranderen, anderen blijven plakken. maar het is wel wennen en soms ook een beetje eenzaam als ze je aan kijken en denken je beurt komt nog wel.
Het valt mee en het komt terug - mits enige dwang van jouw kant natuurlijk. Maar je moet eerst wel de fase van de kots- en pamperinhoudbeschrijving door.
er IS idd een verschil tussen Mensen Met Kinderen en Mensen Zonder Kinderen.
in welk kamp u ook zit, er zijn soms momenten van onbegrip, in beide kampen dan…
Ik denk hetzelfde als Patricia en Eve. Vooral afwachten, de kots en pamperfase doorkomen en dan word het misschien (bijna) als vroeger.
In de periode dat de meesten van onze vrienden kinderen kochten en wij daar nog lang niet aan toe waren hebben wij heel wat vrienden verloren. Wij hadden het gevoel dat ze hun kinderen aan ons opdrongen. We zullen zelf waarschijnlijk ook te onverdraagzaam geweest zijn. Het mes snijdt altijd aan twee kanten, he.
Gelukkig kwamen er andere lieve vrienden voor in de plaats, die we niet verloren zijn toen wij dan eindelijk een kind kochten (ook al hebben ze er zelf geen). Wij spreken wel meestal af zonder kind en letten erop nog over andere dingen te spreken dan pis en kak en pap (bij wijze van spreken).
Het kan dus nog alle kanten uit, maar ik denk dat het belangrijk is dat beide partijen moeite doen.
Pamper-talk: ik kon mij niet voorstellen er ooit aan te participeren. Leek verschrikkelijk. Tot ik zelf kinderen had en er plots heel anders tegen aan keek. Niet dat er over niets anders meer gepraat werd, help nee. Maar het stoorde minder als het al eens ter sprake kwam. Van zodra je een bloedje op de wereld zet, ben je nooit meer helemaal dezelfde. Dus, wie weet ga je het zelf nog wel leuk vinden
al denk je nu waarschijnlijk dat ik de grootste prietpraat allertijde aan het verkondigen ben.
hey, waar haal jij die leuke retrofot’s van baby’s en kinderen?
@ mama pur sang: gewoon googlen. Op baby + retro of baby + fifities ofzoiets.