58 minuten

58 minuten.
Zo lang heb ik net staan aanschuiven aan de Dienst Naverkoop van Mediamarkt (neen, hier komt geen link, ze verdienen geen traffic op hun website, nah!) in de Brusselse Nieuwstraat.
Mijn gsm heeft gisteravond - 2 maanden na aankoop, nvdr - de pijp aan Maarten gegeven.
Ik moest dus wel in de rij blijven staan.
Om te horen dat ik 3 tot 4 weken - ik herhaal: WEKEN - moet wachten om te zien of mijn gsm überhaupt nog wel te repareren valt…
Samen met de 30 minuten die ik deze ochtend al wachtend op het perron doorbracht, brengt dit mijn Saldo van Verscheten Tijd vandaag op 88 minuten.
En wij zijn nog maar net namiddag…

Desperate Miss Puntkomma

Desperate Housewives is het enige programma waar ik al wel eens iets zou voor willen missen.
‘Iets’ is dan bijvoorbeeld een bezoek aan de cinema. Of rap-rap iets gaan eten.

No Siry, op vrijdagavond vindt u mij voor de buis.
Althans toch om 22.30 uur.
Dan geniet ik van mijn wekelijkse portie Zotte Wijven en vraag ik me telkens af op wie van de Huisvrouwen ik nu precies het meeste lijk.
(Voor de insiders: volgens Mister P. op Lynette, volgens De Vriendinnen op Bree, godbetert…).

Maar vandaag was dat buiten de programmadirecteur van Canvas gerekend.
Want die OETLUL, excusez-moi mon accent flammand, heeft DH vandaag om 21.10 uur geprogrogrammeerd.

Wat voor een onchristelijk vroeg uur is dat nu?! En zo zonder mij te verwittigen?!
Meneer de Programmadirecteur, is het de bedoeling dat ik elke week de boekskes uitpluis omdat u het in uw koppeke krijgt met de programma-uurtjes te spelen?

U bent bedankt.

PS/ Meer programmaterreur trouwens op VijfTV.

Dood aan de nylons!

Waar ik écht de pest aan heb?

Aan nylons - ook wel bekend als panties, beste lezertjes.

Gisteren heb ik nog eens een poging gedaan.
Het is tenslotte winter, en zo iedereen laten ‘meegenieten’ van mijn geweldig witte benen dat is ook niet je dat.

Maar man, man toch, wat een hel.

Ligt het nu aan mij, of voelt elke vrouw in nylons zich als a 10 pound sausage in a 5 pound bag?
Zelfs de duurdere exemplaren knellen overal, het benenstuk is te kort, het broekstuk is te lang.
Ik slaag er ook niet in om een paar meer dan 3 keer aan te trekken, want dan zit er garantie ergens een ladder of een haakje in.
En zeg nu zelf, een vrouw in nylons (ik bedoel dan vooral het bovenste deel ervan) kan je toch bezwaarlijk aantrekkelijk noemen?

Lang leve de broek en sokken (en de zomer), of zie ik dat nu helemaal verkeerd?

Kosten gedaan

Ik kan er niet aan weerstaan.
Telkens ik er voorbijkom, probeer ik halsstarrig de magneet van vers gedrukt papier en dansende letters te negeren, maar tevergeefs.

Dit was de buit van vandaag: alle drie uit de speciale “3 for 2″ actie.
Heb ik goed gekozen, lieve lezertjes?

Hij is er!

Onze splinternieuwe voiture!

Volledig mobiel zijn wij weer, and we love it!

En aan al wie nu graag flauwe opmerkingen wil maken over
Mini en Gay Car of the Year enzo: ik heb maar één antwoord voor jullie.
Kiss my ass

De Hel van Solden

Gisteren naar Decathlon, voor een nieuwe skibroek.

Maar ik zeg het u, mijn beste vriendjes: ik heb serieus op mijn tandjes moeten bijten aldaar.
Ze doen er verdikkeme nog pijn van.
Want gisteren heb ik het nog eens ervaren: soldekes doen, het is niets voor mij.

27 graden warm, duizenden wriemelende mensen, elk met hun 4 bleitende joeng.
(Kan er mij iemand trouwens zeggen waarom ouders per sé willen gaan winkelen met hun hele kroost erbij? Noch de kinders, nog de ouders schijnen daar geweldig veel plezier aan te beleven, als je het mij vraagt…)

Mix daar nog bergen door elkaar gerommelde skihelmen, broeken, badpakken en wandelschoenen tussen
en zie daar: de hel.

Nooit meer. Echt waar.
Ohja, die skibroek, die heb ik gelukkig wel gevonden

Nieuwjaarsbrief voor Marc Descheemaecker

Lieve meneer Descheemaecker

Een welgemeende f*ck you.

Van uw kapoen M.P.

Mechelen, 2 januari 2008
(na 25 minuten op het ijskoude perron gestaan te hebben en in een overvolle beestenwagon uit het jaar stillekes te hebben moeten kruipen.)

En dat we

Ze nog lang mogen mogen,
en niet te veel moeten moeten.

Proost!

Petit-beurretaart

Ik vertelde jullie al over het boek “De keuken van ons moeder“, dat ik enkele dagen geleden van mijn Lief kreeg. Alles uit dit overheerlijke boek wil ik uitproberen . Maar ik ben begonnen met de koekskesbuiscuit, ofte petit-beurretaart, met een kleine personal touch (Amaretto ipv jenever).
Ik zeg het u, zwaar scoren gaat u hiermee doen.

Nodig:

Voor een taart waar gerust 8 personen van kunnen eten, ook al lijkt het gebak op zich redelijk klein (het valt als een blok op uw maag): 1/2 kopje Amaretto > 1/2 kopje koffie > 400 gr petit beurrekoekjes > chocoladeschilfers (= geraspte fondantchocolade) > crème au beurre (= mix 250 gr verse zachte boter met 250 gr poedersuiker, een ei en 2 eetlepels koffie)

Doen:

Meng de Amaretto met de koffie. Dompel één kant van de koekjes in dit mengsel en leg een eerste laag op een bord of taartschotel. Bestrijk deze met een dun laagje crème au beurre. Ga door met een tweede laag petit beurres, tweede laag crème, enzovoort tot de koekjes op zijn. Eindig altijd met crème, die je dan rijkelijk bestrooit met de chocoladeschilfers. Zet de taart een dag weg in de koelkast, en BLIJF ERAF! Moeilijk, maar uw moeite zal beloond worden, want de taart heeft echt een dag nodig om alle smaken te laten vermengen.