Dit wou ik jullie toch niet onthouden.
Het is GELUKT!
Dankzij Madame Zsazsa is de eer van mijn Lief gered.
En mogen mijn collega’s zich morgen aan een serieuze lading verse wafels verwachten!
/EDIT: schaam op mij, KRuiMeL vergeten te bedanken voor de tip…
Als Mister P. en ik naar zee gaan, proberen we altijd langs te gaan in Den Oesterput.
Specialiteit van het huis: oesters en kreeft. Nu, dat klinkt geweldig chique en al. En neen tekstkakkerij en beeldenmanipulatie verdient niet zo geweldig goed dat wij ons dat elke week kunnen permiteren, maar af en toe mag een mens zichzelf eens verwennen, nietwaar?
Dus togen wij met veel plezier naar dit als scoutslokaal ingericht etablissement. U komt hier niet, ik herhaal: niet, voor de gezelligheid en de warmte (neem een extra trui mee!). U komt hier omdat de oesters champagne (gegratineerd) en de gegrilde kreeft met lookboter u een culinair orgasme gaan bezorgen waar u dagen niet goed van zal zijn.
Ga ende geniet!
Terwijl mijn collega’s genoten van de Franse zon op hun smoel, zijn mijn Lief en ikzelf gaan uitwaaien aan zee. En deugd dat dat deed, u hebt daar werkelijk geen gedacht van.
Als wij al eens naar zee gaan, verkozen we meestal de rust en kalmte van Raverszijde: geen dijk met winkeltjes, geen lunaparken. Gewoon strand en zee, heerlijk.
Deze keer werd het Bredene, op de grens met Oostende. Niet aan de dijk deze keer, maar dat kon de pret niet drukken.
In De Boeie huurden wij een leuk duplexappartement (bedoeld voor 6, maar dat is volgens mij net iets te krapjes) met garagebox. Voor herhaling vatbaar, dat staat vast.
Wat wij gedaan hebben, lieve lezertjes? Gewandeld, gewandeld gewandeld. Alles bij elkaar hebben we er zo’n 20 geweldig winderige kilometers opzitten.
Volledig opgeladen en wel sta ik weer tot uw dienst.
Mijn collega’s vertrekken vanavond op seminarie. Naar de bergen.
Ze gaan skiën, want dat bevordert de groepsgeest enzo.
Ik ga niet mee. Ik werk hier nog maar drie maanden, mind you, en de vraag of ik meewilde kwam al in de eerste week. En als het aankomt op zo samen met collega’s dingen doen, ben ik eigenlijk best wel een beetje verlegen.
Moet ik wat overtuigd worden.
En dus blijf ik thuis, met een klein hartje. Want als ik alle skis, boards en sportzakken in hier in de gang zie staan, heb ik natuurlijk wel een beetje spijt.
Volgend jaar ga ik mee, beloofd.
En voor de collega’s die meelezen: een kaartje sturen mag altijd.
Lekker pittige wortelsoep voor rainy days.
Nodig:
Voor 3 liter soep: 3 uien > 1 flinke groene selder > 1 kg wortels > 3 tenen look > 3 liter bouillon (kip, groenten,…) > 2 koffielepels rode currypasta > 250 ml kokosmelk > 1 bosje koriander> 2 blaadjes laurier > takje tijm > peper > boter of olie
Doen:
Maak alle groenten schoon en snij ze in kleine blokjes. Stoof ze allemaal aan in de vetstof en voeg de geraspte look, tijm en laurier toe. Als je groenten wat gesudderd hebben, voeg je de bouillon toe en laat je het geheel een halfuurtje zachtjes koken.
Klaar? Haal de tijm en laurier eruit en mix de soep. Voeg de kokosroom en de rode currypasta toe en verwarm opnieuw. Laat niet meer koken, want dan stolt de kokosroom… Voeg op het einde de hele fijngesnipperde bos koriander toe. Een beetje peper mag misschien nog wel, al hoewel dat het zo al behoorlijk hot is.
Ik bedacht me net dat - om het feestelijk te maken - wat in olie en look krokant gebakken scampistukjes hier heel lekker zouden in zijn…
Update:
Zo hàdden ze er moeten uitzien:
En zo zagen ze er uit…
Bloglezertjes aller landen, verenigt u! Ik heb uw hulp nodig betreffende onderstaande netelige kwestie…
Deze namiddag hielden mijn Lief en ikzelf een kooknamiddagje.
Spaghettisaus voor in de diepvries, een quiche voor begin volgende week: enfin, men houdt zich nuttig bezig tijdens een troosteloze zondagmiddag.
Mister P. wou zich bezighouden met wafeltjes maken.
U moet weten: ik eet graag wafeltjes. Vooral diegene die de jonge snaak bakt op de zaterdagse markt in Mechelen: verse, kleine, krokante wafeltjes.
Dus wou mijn Lief mijn hart (nog eens) veroveren, met zijn bakkunsten deze keer.
3 uur later…
Na de 10 keer aangebakken prut (zie foto) uit de roosters van het wafelijzer (een ouwe, echte Nova, dus daar kan het volgens ons niet aan liggen) te keuteren, gooit Mister P. de handdoek in de ring, en het deegoverschot in de vuilbak…
Geen wafeltjes dus…
En een gefrustreerde vent op mijn sofa.
Dus, lieve bakbloggers: red de eer van mijn wederhelft.
Laat mij uw wafeltjes geheim weten, en nog belangrijk: hoe gaat u tewerk?
Want wij hebben alle temperatuurstanden van onze Nova verkent, zonder resultaat…
Ik werk thuis vandaag.
Aan een project dat mijn opperste concentratie vereist, en dat is in reclamebureauomgevingen soms al eens moeilijk.
Bovendien, na een week waarin ik precies niets anders gedaan heb dan gewacht (op de trein, bij de Mediamarkt, bij de Fnac, op de trein, op de trein, …), had ik er echt genoeg van.
Dus stond ik vanochtend rustig op, zette ik een extra grote pot heerlijke koffie en begon aan mijn dagtaak.
In mijn training. Op mijn sloefen. Heerlijk.
Geen vervelende mede-pendelaars, geen regen, geen file.
Als iedereen eens wat vaker thuis zou (mogen) werken, zou de wereld er dan niet een heel stuk beter uitzien?
Ik ben nieuwsgierig van aard.
Dus kijk ik dagelijks wel eens wat mensen intypen in Goegel om (per toeval) op Bits&Bytes terecht te komen.
En wat leer je daaruit?
Dat er duidelijk vraag is naar een website waarop vrouwen mooie, korte kapsels vinden.
Dat is de term die het vaakst voorkomt in mijn zoekwoorden.
Maar de zoekterm hierboven wou ik jullie toch ook niet onthouden *knipoog*.
Kent u deze al? Vergeet jumpen: als u volgende keer nog eens een stapje op de dansvloer zet, dan tecktonikt u de ziel uit uw lijf. Het is al geweldig polulair in Frankrijk.
<ironic mode on>
Ik kan bijna niet wachten tot de hype naar hier is overgewaaid…
</ironic mode off>
(nvdr: lees de titel hierboven in het Engels)
Gisteren had ik post. Van iemand die ik tijdens mijn middelbare schooltijd en net erna (heel) goed gekend heb.
Hij en zijn vriendin zijn de trotse ouders van een flinke dochter.
Toen ik dat door-sms’te naar de Vriendinnen, kreeg ik van eentje meteen een sms terug.
Over nog twee middelbare schoolmensen met Blij Nieuws: een koppel is bevallen van een zo mogelijk nog flinkere dochter, het andere net zwanger.
En volgende week ga ik op BabyBorrel (jaja, zo heet dat tegenwoordig…) bij een vriendin uit vervlogen tijden.
Het lijkt alsof we gisteren nog samen op de achterste rij bij Die Van Engels zaten te lachen met haar stiff upper lip.
En vandaag staan ze van koetsjie koetsjie te doen boven het wiegje van hun eigen snuiters.
Leuk, maar ook een beetje beangstigend, vind ik dat allemaal.
Gaat de tijd nu zo snel, of wat is dat?!
Recente reacties