…als ik vrijdag de laatste keer door de draaideurtjes loop bij mijn (dan ex-)werkgever-die-ons-dichterbij-brengt:
- de stinkende mensen op de trein
- het gebrek aan zitplaatsen op de trein
- door het gebrek aan zitplaatsen op de trein, de stinkende mensen die véél te dicht komen staan
- de regen die altijd beslist om te beginnen met vallen als ik met mijn fiets nét de weg opga naar het station
- de zwarte drab die ze hier koffie noemen en ik willens nillens toch maar drink bij gebrek aan iets anders
- de it-mensen die beslist hebben dat alle leuke dingen die een mens zoal op zijn pc kan doen, geblokkeerd moeten worden
- de liften die je nodig hebt om levend op de 9e verdieping aan te komen (licht claustrofobisch, weet u wel)
- het aircosysteem dat een eigen leven leidt, zonder te vragen of 16°C en een tocht van 7 Beaufort wel oké is (niet dus).
Het openbaar vervoer, dat is echt iets waarmee je mijn humeur, in een mum van tijd, mee onder nul kan brengen…
wat ga je wel missen?
Ik ga ook met de trein naar school, en inderdaad, dat beperkt je humeur tot ver onder nul
@Da Dame: zie post hierboven
[...] Een tijd geleden vertelde ik dat mijn ex-werkgever-die-ons-dichterbij-brengt ging verlaten. [...]