Potverdikke.
Onze straat wordt heraangelegd. ‘Goed nieuws’, hoor ik u denken. Inderdaad: ware het niet dat de eigenlijke wegeniswerken al begin maart hadden moeten beginnen. We zijn begin mei…
De mannen van de buizen zijn wél op tijd begonnen. De stoep werd 3 keer opengelegd, en weer dichtgemaakt.
Resultaat: onze straat ligt er bij als een oorlogsgebied. Voeten worden omgeslagen, enkels verzwikt.
Geen schoon zicht, dat kan u zich wel inbeelden.
Vanochtend belde de Meneer van de Provincie mij:
Dat ze niet wisten wanneer ze nu eigenlijk gingen beginnen, Mevrouw.
Want de plannen moesten opnieuw getekend worden, Mevrouw.
En wanneer dat precies ging klaar zijn, daar had hij geen zicht op, Mevrouw.
Dus zitten wij met onze voeten in het zand. En met de handen in het haar.
Gelukkig schijnt de zon vandaag.
